Herken je dit?
Je bent een leerkracht in de bloei van je leven en je hebt het gaafste vak van de wereld. Je wil met volle overgave vette lessen geven en de passie om te leren en ontwikkelen bij de kinderen in je klas én bij jezelf levend houden. Je houdt ervan de kinderen een veilige plek te bieden waar ze zichzelf kunnen zijn en je bent er graag ook voor hun ouders. En toch…
Van buiten lijk je onwijs zelfverzekerd en relaxed. Maar van binnen voel je je onzeker en onrustig
Na het lastige oudergesprek dat je samen met de directie voerde, krijg je weer complimenten. “Wat doe je dat toch goed, je blijft zo rustig en kalm! Jij hebt je zaakjes altijd op orde, je bent echt iemand waar ik op kan bouwen!” Ze moest eens weten…Want rustig en kalm? Zo voel je je vanbinnen steeds vaker niet meer. Je verliest langzaam de grip op je werk en de eerste haarscheurtjes in je klassenmanagement beginnen te ontstaan. Om over je humeur thuis maar niet te spreken.
Je maakt extra lange dagen om je werk goed te doen
Een verplichte studiemiddag over het nieuwe format voor jullie rapport. Je collega’s voeren een intense discussie…en jouw gedachten dwalen af naar de gave les wereldoriëntatie die je eigenlijk in deze tijd voor je klas had willen maken. En dus zit je na de vergadering nog tot 17.30 uur op school om tóch aan die les te werken, want dat gun je de kinderen zo.
Je ligt ‘s nachts wakker van zorgen over je werk
Je wordt midden in de nacht wakker. Je gedachten gaan naar die ene zorgleerling in je klas. Hoe hou je het veilig voor alle andere kinderen in de klas zolang hij nog op de wachtlijst staat? Je durft zijn moeder bovendien bijna niet meer aan te spreken, zo boos werd ze de vorige keer op je. Je stapt uit bed, zet een kop thee voor jezelf en gaat aan het OPP werken zodat je daar in ieder geval geen opmerkingen over krijgt.
Je kan niet meer genieten van de fijne momenten met je eigen familie en vrienden
Je bent lekker bij je jongste in bed gekropen om nog even samen te lezen voor het slapen gaan, maar je bent er met je hoofd niet bij. Je gedachten gaan naar dat ene kind in je klas dat nog steeds geen aansluiting bij haar klasgenootjes heeft gevonden en dat jij steeds stiller ziet worden. Hoe ga je ervoor zorgen dat dit meisje in de groep wordt opgenomen? “Mama, let je wel op?” Schuldgevoel naar je eigen kind overvalt je. Waarom kan je niet gewoon genieten van dit moment samen?
Je vrije tijd wordt stiekem gevuld met werkzaken
Je hebt een weekend met voetbal, zwemles en een bezoek aan je schoonouders achter de rug. Op zondagavond denk je: toch maar even vast mijn mail checken. De moed zakt je meteen in de schoenen. De IB-er heeft een klassenbezoek gepland om naar je didactische vaardigheden te kijken (maar die zijn toch gewoon in orde?), de agenda van het verplichte overleg gaat over het inspectiebezoek aan jullie school over 3 maanden en tot overmaat van ramp staat er morgenmiddag een ingelast MDO met alle zorgverleners rondom die ene zorgleerling uit je klas gepland. Daar gáát je nachtrust.
Zo kan je toch niet verder? Stel dat je nu geen actie onderneemt…
- Dan daalt je motivatie voor het lesgeven tot onder het vriespunt. Je gaat met steeds meer tegenzin naar je werk en hebt steeds minder energie voor dat wat je eerst het allerleukste vond. En dat merken de leerlingen in je klas uiteraard ook.
- Je slaapt steeds slechter en blijft piekeren over je werk. Je wil het zo graag goed doen voor iedereen dat je er zelf bij inschiet. En daar geef je jezelf ook weer voor op je kop.
- Je valt uit. Eerst door een paar keer migraine die je echt aan het bed gekluisterd houdt. Maar op een gegeven moment vallen je benen letterlijk onder je lijf vandaan en kun je helemaal niks meer. Een lang hersteltraject wacht, en het is nog maar de vraag of je weer helemaal de oude wordt.
- Of je besluit om dat moment voor te zijn en verlaat het onderwijs om iets anders te gaan doen. Met een gebroken hart en een zware last op je schouders.
Zo hoeft het dus écht niet te gaan!
Boek nu een gratis sessie van 30 minuten met mij, zodat je ontdekt hoe het wél mogelijk is: onwijs veel Plezier-met-hoofdletter-P hebben in je werk én genoeg energie overhouden voor jezelf en je gezin.